1998 yapımı Koş Lola Koş (Run Lola Run), Manni adlı gencin mafya bağlantılı patronuna teslim etmesi gereken 100 bin Alman Markını metroda unutmasıyla başlar. Parayı teslim etmesine yalnızca 20 dakika kalmıştır. İçine düştüğü çaresizlikten kurtulmak için sevgilisi Lola'yı arar ve başına gelenleri anlatır. Lola'nın bu kadar kısa sürede 100 bin Mark bulması neredeyse imkânsızdır. Ancak Manni'nin hayatı söz konusudur ve Lola hiç düşünmeden koşmaya başlar.
Buraya kadar oldukça sıradan bir gerilim filmi gibi görünen hikâye, yönetmen Tom Tykwer'ın aynı 20 dakikalık zaman dilimini üç farklı olasılık üzerinden anlatmasıyla alışıldık gerilim filmlerinden farklılaşır. Lola'nın evinden çıkarken merdivenlerde karşılaştığı köpek, sokakta çarptığı insanlar, bir otomobilin önünden geçerken yaşadığı birkaç saniyelik gecikme, olayların akışını ve karşılaştığı insanların hayatlarını değiştirir. İlk hikâyede Lola, market soygununda ele geçirdiği parayı Manni'ye yetiştirmeye çalışırken polis tarafından vurulur. İkinci hikâyede parayı bulmayı başarmasına rağmen bu kez Manni bir aracın altında kalır. Üçüncü hikâyede ise Lola bir kumarhanede rulet oynayarak ihtiyaç duyduğu parayı kazanırken Manni de kaybettiği paraya yeniden kavuşur.
Aynı insanlar, aynı şehir, aynı sorun ve aynı 20 dakika... Ancak birkaç saniyelik farklılıklar, verilen kararlar ve tesadüfler birbirinden tamamen farklı üç hikâye ortaya çıkarır. Film, küçük bir olayın başlangıç koşullarını değiştirerek çok daha büyük sonuçlara yol açabileceğini anlatan kelebek etkisinin sinemadaki ilginç örneklerinden biridir.
Tuttuğum takımın maçını izleseydim, maçı izlerken odaya birisi girmeseydi, telefon çalmasaydı gibi alakasız durumlarda maç sonucunun farklı olacağına inanan ama bunu pek dillendirmeyenlerdenseniz parkede tam sizlik bir karşılaşma oynandı bugün. Salon ikinci çeyreğin ortasından itibaren bir heyecan fırtınasına şahitlik etti. Fırtınayı kasırgaya çeviren ise dördüncü çeyreğin son bir dakikası ile uzatmanın son otuz saniyesiydi.
Parkede yaşananlara birazdan geçeceğim. Ekibimiz adına maç öncesine bakmakta da fayda görüyorum. Geçen hafta takıma katılmasını beklediğimiz Ausar'ın transferinin iptal edilmesi üzerine, geçen yıl da takımımızda forma giyen Isaiah Miles'ın kadroya eklenmesi önemli gelişmelerden biriydi. Sakatlığı nedeniyle bir süredir takımdan uzak kalan Ty Brewer'ın dönüşü de maç öncesinin bir diğer olumlu haberiydi.
Ancak ligde yalnızca bir galibiyette kalmış olmamız ve sezon sonunda puan tablosunda doğrudan rakiplerimizden biri olmasını beklediğim Çayırova ile karşılaşacak olmamız, bu maçı diğerlerinden biraz daha önemli hâle getiriyordu. Koç Zafer Aktaş'ın geçtiğimiz hafta sonunda kullandığı “Ligde artık hedef maçlara çıkacağız” ifadesi de bu beklentinin kulüp içinde karşılık bulduğunu hissetmemize neden oldu.
Maç karşılıklı basketlerle, düşük savunma temposuyla başladı ve ilk çeyreği rakibimizin iki sayı gerisinde tamamladık: 26-28.
İkinci çeyreğin ilk üç buçuk dakikasında ekibimiz sayı bulamayınca rakibin 10-0'lık serisi skoru bir anda 26-38'e taşıdı ve koç mola almak durumunda kaldı. Sonrasında hücumda toparlanan Denizli Basket, rakibimizin sayılarına engel olamayınca çeyreğin bitmesine 3 dakika 20 saniye kala skor 34-47'ye geldi ve Koç ikinci molasını da kullanmış oldu. Bu dakikadan sonra savunmada sertleşen takımımız, hücumda bulduğu 8-0'lık seriyle devre arasına moralli gitti: 42-47.
Üçüncü çeyrekte yüksek yüzdeli üç sayılık basketlerimize, ilk yarının sonunda parkeye koyduğumuz savunma sertliği de eklenince çeyreği 69-66 önde kapattık. Bu çeyrekte tezahüratlar ve çıkardığı gürültüyle salon da oyuna dahil oldu.
Dördüncü çeyreğin büyük bölümü kaç-yakala şeklinde geçti. Çeyreğin son dakikasına girilmek üzereyken Isaiah Miles'ın üçlüğüyle farkın beşe çıkması (86-81), salondaki coşkuyu artırırken taraftarda da maçı kazandığımız düşüncesini yerleştirdi. Ancak maçın pek de öyle kolay bitmeye niyetinin olmadığını işte bu dakikadan sonra anlamaya başladık. Önce Crawford oldukça zor bir üçlükle farkı ikiye indirdi. Ardından Ender Arslan'ın teknik faulüyle birlikte kazandığımız üç serbest atışı Ivey sayıya çevirdi ve bitime 30 saniye kala yeniden beş sayı öne geçtik (89-84). Crawford bu kez yalnızca altı saniyede kullandığı hücumda bir üçlük daha buldu. Sonrasında Meeks'in top kaybıyla Çayırova'ya beraberlik fırsatı verdik. Rakibimiz aynı hücumda Sulaimon ve Sokolowski ile iki üçlük kaçırmasına rağmen hücum ribauntları sayesinde topu kullanmaya devam etti ve Sokolowski'nin turnikesiyle skoru 89-89'a getirdi. Kalan 14 saniyede son hücumumuzu da değerlendiremeyince, 30 saniye kala beş sayı önde olduğumuz karşılaşma uzatmaya gitti.
Uzatmada da üstünlük birkaç kez el değiştirdi. Meeks'in uzatmadaki ikinci kritik üçlüğüyle son 34 saniyeye dört sayı önde girdik (101-97). Rakibin hücumunu iyi savunduk ve 18 saniye kala Ty Brewer faulle durduruldu. Ancak Ty potada uzun süre asılı kalınca yeni kurallar gereği teknik faul aldı ve Crawford'ın serbest atışıyla fark üçe indi. Üstelik Ty kullandığı iki serbest atışı da kaçırdı. Çayırova'nın hücumunda Mahir Ağva'nın top çalmasıyla rahat bir nefes aldık sandık ama saniyeler içinde canlanan top Ivey çizgideyken üzerine gelince hücum sırası bir kez daha el değiştirdi. Kalan 8 saniyede Çayırova, hücum ribauntları sayesinde üçlük denemelerini sürdürdü. Neyse ki Crawford ve Sulaimon'un atışları isabetli olmadı. Son ribaundu Ty Brewer aldı ve karşılaşmayı 101-98 kazandık.
Bugün kazanmak gerçekten çok anlamlıydı ve bunu başardıkları için takımımızı içtenlikle tebrik ediyorum. Bu galibiyet ilerleyen haftalarda daha da anlamlı hâle gelecektir. Ancak maçın özellikle kritik anlarında basketbol şansının yanımızda olduğunu kabul etmeliyiz. Normal sürenin ve uzatmanın son saniyelerinde rakibimize verdiğimiz hücum ribauntları, Çayırova'ya karşılaşmanın sonucunu değiştirebilecek fırsatlar sundu. Normal sürenin sonunda bunlardan yararlandılar, uzatmada ise neyse ki değerlendiremediler. Lola'nın hikâyesinde olduğu gibi birkaç saniye içerisinde yaşananlar, birbirinden tamamen farklı sonuçlar ortaya çıkarabilirdi. Kazanmış olmamız, özellikle maç sonlarında tekrarladığımız hataları görmezden gelmemize neden olmamalı. Günün sonunda klavyenin başında ben, evlerinde taraftarlarımız oldukça mutluyuz. Öyleyse koş Denizli Basket koş!
